Skip to main content

මම ගෙදර ගියෙමි...

                මාර්තු පලමුවැනිදා පුහුණුවට පෙර ගෙදර යාමට අවශ්‍ය නිසාත්, අම්මා ගෙදරට එන පාර ඇඳ ලියුමක් එවීමට ඉඩ ඇති නිසාත් අවසානයේ මම ගෙදර යාමට තීරණය කලෙමි.
පුරුද්දක් වශයෙන් ගෙදර යනවිට අත වන ‍වනා යාම සිදුකල නමුත් දම්මිනී විසින් "හඬනු මැන නිදහස" කියවා අහවර කර තිබූ නිසා කොටුවට යාමට 138 ක ගොඩවුන මගේ වැනුන අත් දෙකෙන් එකකට එම පොතද එකතු වී තිබුනි.
                 පෙරවදන කොටුව ඉස්ටේසමට යනවිට කියවා අහවරය. එතැන් සිට බස් එකට නගින තුරුත් බස් එකේ වාඩි වී බස් එක අද්දන තුරුත් කොන්දොස්තර මලයා පැමිණ ටිකට් කඩන තුරුත් මම සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක ලිවූ පෙරවදන හා අද ජීවත් වන ප්‍රේමතිලක සංසන්දනය කරමින් සිටියෙමි. "නිර්මාණයට පසු නිර්මාණකරුවා මියයයි" ප්‍රේම කල යුත්තේ නිර්මාණයට මිස නිර්මාණකරුට නොවේ.. මම කලේ මෝඩ වැඩක්.
                   ඇහැරෙන විට අවිස්සාවෙල්ලත් පසුවී පුවක්පිටියට ආසන්න වී තිබුනි. මුල සිට සරලව. මම පලමු පරිඡේදය පෙරළුවෙමි.
                    රත්නපුරේදී මම පොතට බුක්මාර්ක් එක තබා වසන විට බිකෝ ඩිවෙට්ගේ මුහුණ හරහා පහරක් එල්ල කර හමාරය. කල්ලෙක්ගෙන් සුද්දෙකුට... ඔක්ටොපෑඩ් හඬ අස්සෙන් ජෝතිපාලයන් ගයයි. වාදක කණ්ඩායම කොතරම් දක්ෂ වුවත් ඒ හඬ ඔක්ටොපෑඩයකින් මකා දැමීම උගහටය. කොතෙක් උත්සාහකලද මතුවනුයේ ජෝතිපාලයන්ගේ හඬය. කතා දෙකක් නැත. අපරාදේ... නැවතත් මම පොත පෙරළුවෙමි.
                   "ස්‍ටීව් බිකෝ මියයයි".... මම වීදුරුවෙන් එලිය බැලීමි. සංඛපාල විහාරය වේගයෙන් පසුවේ. අපරාදේ... සියල්ල අමතක කර මම පොත වසා දැමුවෙමි.  සංවිධානාත්මක ලෙස කරන ඉල්ලීම් සුද්දන්ගේ බිහිරි කන් වලට වුවද ඇසීමට ඉඩ ඇති බව බිකෝ තදින්ම විශ්වාස කලේය. මම අ‍පේ ෆැකල්ටිය සහ අරගල ගැන කල්පනා කලෙමි. බැරිවෙලාවත් අපි පන්ති වර්ජනයක් කලොත් කීදෙනෙක් ලෙක්චර්ස් යයිද. බැරිවෙලාවත් කාගේ හරි පන්ති තහනම් වුනොත් ඌට මොකද වෙන්නෙ...?  චන්ද්‍රසේන ‍හෙට්ටිආරච්චිගේ "සැඳෑ සමයයි ජීවිතේ" අන්ප්ලග් එකක ගැයුවානම් ‍කොහොම තියෙයිද...? මම චන්ද්‍රසේනගේ සින්දුව අන්ප්ලග් කිරීමට උත්සාහ කලෙමි. චන්ද්‍රසේනත් සල්ලි වලට එල්ලිලා මැරිලා. අපරාදේ....
                  වුඩ්ස් දකුණු අප්‍රිකාවෙන් පනිනකොට බසය ඇඹිලිපිටියේ නතර කර අවසන්ය. ත්‍රීවිල් අයියා ගෙදරටම රුපියල් 70 ක් ඉල්ලූ නිසා මම ඌට බැණ බැණ මහ ඇල ලඟට පැමිණියෙමි. වපුරන දවස් හින්දා ඇල ඇරලා ව‍ගේ. ඇල හරියට නොපෙනුනත් වතුර බහින සද්දේ පැහැදිලිව ඇසේ..
                 අවසානයේ මම ගෙදර ගියෙමි........!
                  

Comments

හෂිත said…
හොඳ සටහනක්.. මමත් හඬනු මැන නිදහස කියවමින් නුවර පාරේ බොහෝ වතාවක් ගිහින් තියෙනවා. ඩොනල්ඩ් වූඩ්ස් ගෙ asking for trouble පුළුවන් නම් හොයාගෙන කියවන්න.
Anonymous said…
~හඩනු මැන නිදහස. අපට අඩන්න තමයි වෙලා තියෙන්නේ
LishWish said…
යකෝ පුවක්පිටිය අවිස්සාවේල්ල හරිය පහුවෙනකොට ඔය ඔලුගෙඩිය ඇතුලේ තියෙන අල ගෙඩියක් තරම් මොල ගෙඩියට ආවේ නැද්ද මම ඉන්නෙත් ඔය හරියේ විත්තිය...?
දුකා said…
ah . . antimedee gedara giyaa neda??? ela ela . . . ammata hena happy ati neda???
Anonymous said…
මිත්‍රයා,

මගේ බ්ලොග් එකත් Blogroll එකට දාල පොඩි සහායක් දෙනවද? බබාලගෙ සින්ඩියේ නැතිනිසා දැන් මට හිට්ස් එන්නේ එහෙම විතරයි. ස්තූතියි.

- Taboo
Anonymous said…
සිරා සටහනක්. :)
උඹලගේ අම්මයි, උඹයි ඔය "ගෙදර වර" සංවාදය පවත්වන වේලාවේ මම හිටියේ උඹේ එහා පැත්තේ කියලා උඹට මතක ඇති.උඹයි මමයි ඒ වෙලාවේ බෙහෙත් බෝතලයක් ගේන්න වැල්ලවත්තට යන ගමන් නෙව.කෙසේ වෙතත් ගෙදර ගිය එක හොඳයි.මොකද අපිව ආපහු උඹලගේ ගම් පලාතේ එක්කන් යනකොට පාර වැරදෙන්න පුලුවන් නිසා.
Anonymous said…
මුචා, බෙහෙත්?

කමක් නෑ. සඳුදට වරෙන් එච්චරයි.

මම Cry freedom චිත්‍රපටිය බැලුවා. පොත කියවන්න ලැබුනේ නැහැ. මොනව වුනත් නියම සටහනක්.
@හෂිත ස්තූතිය. ඔත්තුවට අද ඉඳන් හොයන්න ගන්නවා.
@LishWish මතක් වුනා යකෝ ඒත් ඉතිං බස් එකෙන් බහින්න කියලයැ..
@දුකා අන්තිමට ගියා බං ඒත් ඉතිං ගියෙ නෑ වගේ තමයි. එක දවසයි හිටියෙ..
@taboosubjects දැම්මා මචං.. ෆලොවර් ලිස්ට් එකක් බ්ලොග් එකට දාන්න කල් හරි වගේ..
@ssudaraka ස්තූතිය.. කාලෙකින්
@මුචලින්ද එදත් එ‍‍හෙම කතාවක් වුනා තමයි.
@chamila_dealwis පොත දෙන්නම් කියවපිය.. හැබැයි ආපහු ගෙනත් දීපන් -:හිනා
Anonymous said…
රැකියාව යලි ලැබිමෙන් පසු ටකර් කීවේ බිකෝගේ මරණය වැලැක්වීමට නොහැකිවීම ගැන තමා දැන් පසු තැවෙන බවයි.
ඔහු පසුතැවිලි වීම ගැන තමා සතුටුවන බව වුඩ්ස් කීවේය.
එන්ට්සිකී කීවේ ටකර්ට යලි රැකියාව ලැබුණත් නැතත් බිකෝ යලි නොඑන බවයි..
පළමු වර කියවා වසර 17 පසු පොතේ හිමි කාරයා වීමි.
වැඩිම කාලයක් හොයන්නට වූ පොතයි.මේකේ තව පොත ගැන තිබ්බා නම්..!!!

වැඩිපුර බලපු..

වඳුරන්ගේ රට.

ඒ අනාගතය කියලා පටන්ගත්තොත් අනාගතය කොයි වගේ එකක්ද කියල අපේ හිත්වල තියෙන පින්තූරයට මේක ටිකක් සමාන වෙලා පෙනෙන්න පුළුවන්. ඒ පින්තූරය හදලා තියෙන්නේ වැඩිපුරම පොත්වලින් සහ චිත්‍රපටිවලින් කියලා කිව්වොත් වැරැද්දක් නෑ. කවුරුහරි මේක Planet of the Apes වගේ කතාවක් කියලා කිව්වොත් ඒකෙ ඇති වැරැද්දකුත් නෑ හරියකුත් නෑ. අපි ඒ ග්‍රහලෝකයට මැඩේෂියාව කියලා කියමු. මැඩේෂියාව භූ පිහිටීම අතින් ගත්තොත් තනි මහද්වීපයකින් සමන්විත විවිධ ජනවර්ග වලින් සමන්විත වුන රටක්. එක අතකින් මැඩේෂියාව සිංගප්පූරුවට සමානයි.  මේක අතීතය, අනාගතය, වර්තමානය යන තුන්කාලයෙන් ඕනිම කාලයක සිදුවෙන්න පුළුවන් සිදුනොවෙන්නත් පුළුවන් සිදුවීමක්. හෝමෝ නියර්ඩල්තාල්ගෙන් හෝමෝ ඉරෙක්ටස්ට පරිණාමය වුනේ වඳුරා වුනාට හෝමෝ ඉරෙක්ටස්ගෙන් හෝමෝ එක්සලන්ස් වෙන්නේ ඔය වඳුරාද කියන ගැටළුවත් එක්ක අපි කතාව පටන්ගමු. මෙන්න මේ හේතුව නිසා තමා මැඩේෂියාව තුල මැඩේෂියාවේ පූර්වජයා ලෙස ඉගැන්වෙන චිම්පන්සියාව දේවත්වයෙන් සලකන්නේ. මැඩේෂියාව මූලිකව ද්වී ආගමික රටක්. චිම්පන්සියුස් නමින් හැඳින්වෙන මූලික ආගම නිර්මාණය වෙලා තියෙන්නේ මැඩේෂියාවන් පැවත එන්නේ චිම්පන්සින්ගෙන් කියන හරය පදන

වයිරා.

මම වයිරා. කතාව කොහොම පටන් ගත්තත් අන්තිමට ඉවරවෙන්නේ එකම විදිහට හින්දා මම ලේසි විදිහෙන් පටන් ගන්නම්. මගේ ගොන් ජීවිතයේ වැස්සියෝ දෙතුන් දෙනෙක්ගෙන් කට්ට කාලා තිබුනත් රත්තිට වෙන නාම්බෝ දෙතුන් දෙනෙක් යෝජනා ගෙනත් තිබුනත් මම රත්ති ගැන හිතාගෙන හිටියා. හඳයා... හඳයා මට වඩා වයසයි. පුන්නක්කු පාවිච්චියක් නෑ. හඳයාත් රත්තිට යෝජනා වුන එක නාම්බෙක්. මම ඊයේ වෙනකම් හිතාගෙන හිටියේ රත්ති මට කැමතියි කියලා. හඳයාට රත්ති කැමති නැති බව රත්ති මට කියලා තිබුනා. ඒත් ඊයේ පාන්දර ගලගාව වෙල්යායේදී රත්ති හඳයාට කැමැත්ත දුන්නා කියලා කිව්වා. ඒ ඇයි කියන්න රත්ති දැනගෙන හිටියේ නෑ, එක්කෝ කියන්න බැරිකමක් තිබුනා, නැත්නම් වුවමනාවක් තිබුනේ නෑ වෙන්නත් පුළුවන්. රත්ති එක්ක මගේ ලොකු සම්බන්ධයක් තිබුනේ නෑ. ඒත් රත්තිගේ ඒ දික් හොම්බ, වයිරන් වැටුන හම, සැරින් සැරේ මැස්සෝ අයින් කරන්න මගේ පිට උඩට වැටෙන රත්තිගේ නැට්ට. මේවාට මම ඒ සතිය ඇතුලේ වශීවෙලා හිටියේ. මම ටිකක් වෙලා පැත්ත ගහලා ඉඳලා ආයි රත්තිට කතා කලා. රත්ති ඇඬුවා, දෙඩුවා, පොලවේ හැපුනා, ඒත් ඊයේ හැම ප්‍රශ්නෙටම උත්තර තිබුන රත්තිට මගේ ප්‍රශ්නවලට දෙන්න උත්තර නැතිවෙලා. සරලවම අපේ සම්බන්

ගබ්සාව..

සුජ්ජා අවසාන වතාවට මට හමුවෙන විට ඌ හිටියේ පෝරු මස්තකාරූඩවය. ඉන්පසුව මට වුවමනාවක් නැතිකම හෝ වැඩවැඩිකම හෝ ඌ අතුරුදහන් වීම හෝ වෙන කිසියම් කරුණක් නිසා මට ඌ හමුවුනේ නැත. කෙසේවෙතත් මම විශ්වවිද්‍යාලයට යන කාලේ ඌ මගේ රූමා යන්න වග මට මතකය.            සුජ්ජා සුන්දර මනුස්සයෙකි. ඒ ඌ කිසිම දෙයක් පිලිඹඳ ඕනාවට වඩා නොසිතන නිසා යැයි මම සිතමි. ඒ අවුරුදු හතර තුල සුජ්ජා මගේ හොඳම මිතුරන් කිහිප දෙනාගෙන් එකෙකු වීමට එයම හේතුවුනා යැයි මම සිතමි. ඒ කවරකටත් වඩා සුජ්ජා මට මතක හිටින්නේ වෙන හේතුවක් නිසා කිව්වොත් ඒ බොරුවක් නොවේ. ලතා.. සුජ්ජා ලතා සමග හාද වෙනකොට විශ්වවිද්‍යාලෙට ගිහින් මාසයක්වත් නැතුව ඇති. පෞද්ගලික ආයතනයක අයි ටී උගන්නපු ලතා සුජ්ජා එක්ක යාළුවුනේ සුජ්ජාගේ තිබුන යම් ගුණයක් නිසා වෙන්න පුළුවන්. කෙසේවෙතත් හැමඑකටම හිනාවෙන්න පුළුවන් සුජ්ජාත් එක්ක යාළුවුන ලතා වාසනාවන්තයි කියලා මට නම් මේ දැනුත් හිතෙනවා. කොහොමත් මේ සම්බන්ධයට මාස හයක් විතර යද්දි සුජ්ජායි මගෙයි අතර සම්බන්ධතාවය හරිම යාන්ත්‍රික වෙලා තිබුනේ, ඒක සමහරවිට පුරුද්දට වගේ සතියකට ගිහින් ගහන ගල්බාගෙකට, හවසට කම්මැලිකම යන්න ගහපු සිගරට් එක