12.18.2009

සුබ සුබ සුබ...

දින සති අවුරුදුම කීයක් ගෙවුනා කියලද...
ඒ අස්සෙ ආදරයත් ගලාගෙන ගියා..
මෙලෝ රහක් නැති මාත් එක්ක
මට ඇති වෙලාවට වඩා මට නැති වෙලාවට හිටපු
මගේ කෙල්ලට..
සුබ උපන්දිනයක්...
කොටම කොට සුබ පැතුමක් මගෙන්...
සුබ සුබ සුබ .......

12.15.2009

යුනිකෝඩ් කවිය

සබඳ...
නුඹ කවියක් ලියා ඇත...
එය හොඳ කවියකි..
නමුත්..
එය හොඳ කවියක් යැයි මම නොකියමි.
මන්ද එය යුනිකෝඩ් කවියක් නොවූ නිසාය..
නුඹේ කවිය කවියක් නොවිය යුතුව තිබුනි
මන්ද එය අන්තර්ජාලයේ හුදු බයිට් ස්ට්‍රීම් එකක් වන නිසාවෙනි.
කවි ලියූ සබඳ..
මටත් එවපන් යුනිකෝඩ් කවියක්..
අගෙයි නුඹ කවිය..

12.03.2009

අමුත්තිය


"අක්කව ඇඩ්මිට් කරලා"
දවස් ගාණක ඉඳන් දැන් වෙයි දැන් වෙයි කියලා බලාගෙන හිටියත් එක පාර ආරංචිය ඇහුවම නිකං මාවත් කරකැවෙන්න පටන් ගත්ත හින්දා මම දම්මිනීට SMS ගහ ගහ මොහොතින් මොහොත අප්ඩේට් වුනා.

"හෙට මොනා වෙයිද..?"
නොවැම්බර් දහනමවැනිදා මහ රෑ එකොලහයි හයට "බනුලි" කියලා පුංචි කෙළිපැටික්කියෙක් මේ ලෝකෙ දකින්නට පටන් අරන්. මාරයිනෙ මමත් දැන් මාම කෙනෙක්... ඒකත් නරකම නෑ...!

"ඊයෙ හොඳ නැකැත් දවසක් වෙන්න ඇති.සීසර් කරපු අයම දාහතක්.."
අයියා එහෙම කිව්වෙ තමන්ගෙ කෙළිපැටික්කි ඉපදුනු ආඩම්බරේ හිතේ තියාගෙන වෙන්න ඇති. ඉතිං ආඩම්බර නැද්ද... සෙල්ලං නෑනෙ තාත්ත කෙනෙක් වුනාම.

"එහෙනම් ඊයෙ රාජයෝගයක් තියෙන්න ඇති. තව අවුරුදු තිහකින් ලංකාවට රජවරු දාහතයි රැජිණයි"
මම පුංචි විහිළුවක් කළා.

පොඩි එකීව අතට ගන්න ආස හිතුනත් බය හිතුන හින්දා මම තොටිල්ල වහලා තිබුනු නෙට් එක අස්සෙන් ලේලි පොඩ්ඩගෙ මුහුණ දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇඟිල්ලක් උර උර හොඳටම නිදි..
මිනිහා උපදිනකොට කොච්චර දුර්වලද? මිනිහට තමන්ගෙ දෙපයින් නැගිටින්න කොච්චර කල් යනවද? ඒත් මිනිහා කොච්චර ප්‍රබල වෙන්න දඟලනවද? පුංචි එකී දඟලන්න ගත්තම මම කල්පනා ලෝකෙන් එලියට විසිවුනා.

"දුවේ මාමා යන්න හදන්නෙ."
දම්මිනීගෙ අම්ම එහෙම කියද්දී අන්තිමට මමත් මාමෙක් වුනා නේද කියලා මට හිතුනා. යන්න කලින් ආයි කෙල්ලව වඩාගන්න හිතුනත් වැටෙයි කියලා හිතුන නිසා වඩාගත්තෙ නෑ.. ඒ වෙනුවට මම ලේලි පොඩ්ඩ ලඟට ගිහින් පුස් බැඳිලා වගේ සුදුපාට තිත් තිත් වැටිලා තිබුනු ඇබිති නහය අල්ලලා එන්න පිටත් වුනා..

11.12.2009

දර්ශීය ගැහැණිය

කුණු කෙල නොබේරෙන..
මාසිකව ලෙඩ නොවෙන..
ලෙඩ වුනත් නොපෙන්වන..
වැරදිලාවත් පඩයක් නොයන..
ගතපුරා කියුටිකිරා සුවඳ විහිදෙන..
සර්වාංගයම සළුයෙන් වැසී ඇති..
පොලවට නොරිදෙන්නට පය තබන..
අතිශය විනීත..
අතිශය පාරිශුද්ධ..
සුජාත පුත්‍රයෙකු බිහිකරන්නාවූ..
නුඹත් සොයන..
මාත් සොයන..
දර්ශීය ගැහැණිය..

10.29.2009

දියත් කුලේ පරණ වූ වගයි..

10.29.2008

මුලකුර.....

තාම Blog එකේ මුලකුර කියවන්න පටන් ගත්තා විතරයි. ලියන්න ‍දේවල් නම් අනන්තවත් තියෙනවා.. ටික ටික පුලුවන් විදිහට ලියලා බලමු.. දන් පටන් ගත්තානේ දැනට ඒ ඇති...... ජය..

6 අදහස්:

Shapeshifter said...

කිටියා වෙල්කම් ටු සිංහල බ්ලොගින්....
සාදරයෙන් පිළිගන්නවා

පහන් සරත්චන්ද්‍ර said...

වෙලාව තියෙන හැට්යට ලියමු.

Sabour said...

එල එල කිටී. . . ලියපං ලියපං. . . අපි බලාගෙන ඉන්නවා

said...

පුළුවන් විදිහට ලියන්න අපි ඉන්නව කියවන්න.

කෙහෙළිය බණ්ඩාර ගල්ලබ said...

අම්මට සිරි!!
ඇඹලෙ අයියගෙ blog එක...
කාලයක් නොදැක ඉදලා සයිබර් වනාන්තරයක දි වත් මුන ගැහුණම පුදුම සතුටක් දැනෙන්නෙ...
ජය වෙවා හැම දේකටම...

කෙභෙළිය
http://galpotha.wordpress.com

ආගන්තුකයා said...

කෙහෙලිය නේද මේ... මම හිතන්නේ අපි ලඟදීම හම්බවෙයි... බලමු ලෝකය හිතනවට වඩා පොඩියිනෙ...

මීට අවුරුද්දකට කලින් "දියත් කුලේ" පලවුනු පලමු සටහන.. දැක්කම අවුරුද්දක් මම බ්ලොග් ලිවුවද කියලත් හිතෙනවා. නා නා විධ චරිත අළුතෙන් මගේ ජීවිතේට එකතු කරපු මේ කෙරුවාවනම් මාර ආතල්.. ගල් මුල් වල් පල් හැම එකක් එක්කම මාත් එක්ක හිටපු හැමෝටම ස්තූතිය..

9.15.2009

සාපේක්ෂිත යථාර්තය...


ප්‍රේමයෙන් තොර ජීවිතය..
දේශපාලනික නොවූ චරිතය.
සාහිත්‍ය නොකියවූ රසවින්දනය..
කුකුල්මස් නැති ඩිනර් පාටිය...
බඩ නැති සල්ලිකාරයින්...
රැවුල නැති මාක්ස්වාදීන්..
ස්පෙශල් නොකරන ඩිග්‍රිය..
ඉංග්‍රීසි නොදැන පොෂ්වීම..
හෙවත්............
පරිප්පු නැති හෝටලය...
සහ.......
සාපේක්ෂිත යථාර්තය..

9.10.2009

මම හොඳය...

බෝඩිං ගාස්තු ගෙවනදා
මම හොඳය...
මාසේ මැද මම නරකය...
මාසෙම පාඩම් කරන
මම හොඳය...
පිස්සු කෙලින මම නරකය...
ට්‍රිප් යන මම හොඳය...
එකක් නොගියොත් නරකය...
කීකරු මම හොඳය...
ආසදේ කරන මම නරකය...
අනුන්ට කරන මම හොඳය...
තමන්ට කරගත්දාට නරකය...

ඉතිං කොහෙද හොඳ මිනිස්සු...?

9.01.2009

7ට උපරිමය...


"ඔය රෝමියෝ-ජුලියට්, සාලිය-අසෝකමාලා, ලයිලා-මජ්නූ, රාමා-සීතා මොකේ වුනත් හැම එකේම මිනිහා ගෑණිට වඩා උසයි..මේක සූක්ෂම ලෙස සැලසුම් කරලා තියෙන්නෙ .."
.වැලන්ටයින් එනකන්....

"අපිට සංස්කෘතිය කියලා එකකින් අපිට ඔය ටික කරන්න කියලා කියලා තියෙනවා. මට සමාවෙන්න ඔයා කියන දේ හරි වෙන්න පුළුවන් ඒත් ඔයාව කසාද බඳින්න මට බෑ.. .."
.ඔබ සාපේක්ෂයි....

"මම දන්නෙ නෑ මේක කොහොම වුනාද කියලා ඒත් මම ඔයාට ආදරේ කරන්න ගත්තා ඒ රාත්‍රිය මිලියන සීයකටවත් මිල කරන්න බෑ.. ..."
...චන්ද්‍රාවතී සමග රැයක්....

"දාස... ලඟදීම යුද්දෙ ඉවරවෙයි එතකොට තමුසෙගෙ පඩිය මම ඩබල් කරන්නම්..
"සර් හරි හොඳයි සර්"
එතකොට මේ රටේ ඉන්නේ වර්ග දෙකයි එකක් තමුසෙලා එකක් අපි.."
...දුවන උන් දෙන්නෙක්....

"පූජාසනේ ඉන්න දිව්‍ය පුත්‍රයාගෙ ඉඳන් බස් එකෙ ඉන්න අන්තිම හිඟන්න දක්වා මේක පොදු තත්වයක් වුනා.. මම එකතු කර ගත්තා දාහෙ පටියකුයි පන්සීයෙ පටියකුයි සීයෙ පටි දෙකකුයි.."
...ලාස්ට් බ්ස් එකේ කතාව.....














ජීවිතය කියන්නේ මේකද කියලා පොඩි අවුලක් අපිට රෑ නිදාගන්නකම් ඉතුරු කලත්...
අපි මේ යන විදිහ ගැන මහ කැත පහත් විදිහට ප්‍රශ්න කරලා තිබුනත්...
ධනංජයගේ "සිහින රඟහල නම්"
..... මාරයි...

8.28.2009

අද්දර ජීවිත













"කාටවත් ඇහුනෙ නෑ නේද?"
බකලා අහනකොට ඇඟේ මයිල් කෙලින් වුනේ ඇත්තටම කාටවත් ඇහුනේ නැද්ද කියලා හරියටම විශ්වාසයක් තිබුනෙ නැති නිසා වෙන්න ඇති...
"මේකයි වැඩේ.."
ගුරා පටන්ගත්ත කතාව ඉවරවුනේ භීතිය එක්ක කලවම් වුන ආතල් එකක් ඔලුවට එකතු කරමින්...
"අපි හතරදෙනා මෙහෙම. "
භාෂි ඇහුවේ අත්දැකීම් නැතිකම හින්දා වෙන්න ඇති.
"ඇයි උඹට යුනිෆෝම් ගහගෙන යන්න ඕනිද ?"
බකලා එහෙම කිව්වට බකලත් කලින් මේ වගේ වැඩකට නම් අත ගහලා තිබුනේ නෑ..
කලින් තාප්පෙන් පැන රෑ වැල්ලවත්ත මුහුදු වෙරලට, බම්බලපිටියෙ හන්දියට අනන්තවත් ගිහින් තිබුනත් මේ පාර වැඩේ නම් ටිකක් අන්තරාදායක බව අපිට වැටහුනේ නැතුවමත් නෙමෙයි..
"මොකද සද්ද නැත්තෙ බෑ වගේද ?"
ගුරා එහෙම කියලා තවත් මිනිත්තු දෙකක් විතර දෙල්ගහ යට නිහඬව තියෙන්න ඇති...
"හරි යමන්"
මම උත්තර දුන්නේ ජීවිතේ මෙතෙක් කරලා නැති සමහරවිට ආයෙත් ජීවිතේටම කරන්න ලැබෙන්නේ නැති මේ වගේ වැඩක් කරලා ගුටි කෑවත් කමක් නෑ කියලා හිතුන හින්දා.. අවාසනාවටද වාසනාවටද මන්දා අපි ඒකාලෙ දන්න විදිහට මිනිහෙක්ට විඳින්න පුළුවන් උපරිම දඬුවම ගුටි කෑම කියලා තමා අපේ පොඩි මොලේට වැටහිලා තිබුනේ. මිනිස්සු ඊටත් වඩා විඳවනවා කියලා දන්නේ එලියට ආවහම.. යන්න කලින් ඉන්න එකෙක්ට කියලා යමං නැත්නම් අවුලක් ආවාම ශේප් කරන්න එකෙක්වත් නැති වෙනවා.භාශි කියනකොට මතක් වුනේ.. බය නිසාද කොහෙද අපිට මූලික න්‍යායන් පවා අමතක වෙනවා..

"මොකද බං අදත්"
ඊයෙත් පයිලට් පාරකට ගිය හින්දා බුට්ටා නැගිටලා ආවේ අකමැත්තෙන්. බුට්ටාට සිද්දිය විස්තර කරනකොට උගේ මූණේ කොච්චර පුදුමයක් තියෙන්න ඇද්ද කියලා බලාගන්න ලයිට් එලියක්වත් තිබුනානම් කියලා මට හිතුනා.

දිවුල්ගනේගෙ අන්දර යායේ හා ඇසට අසුවන මායිමේ , කපුගේගෙ උන්මාද සිතුවම් ගීත විදිහට යෝජනා වුන අතරම මමත් බකලත් සල්ලි එකතු කරන්න සෙට් වුනා.
"සල්ලි එකතු කරන්නම ඕනිද?"
මම ඇහුවේ වැඩේ කර අරින්න පුළුවන්ද කියලා බලන්නත් එක්ක.
"නැතුව වැඩක් තියෙනවද?"
අන්තිමට මට සල්ලි එකතු කරන්න වුනා..යහළුවෙක් රෝහල්ගත කර ඇති බැවින් ඔහුට අධාර පිණිස මෙසේ බස් තුල සින්දු කියා සල්ලි එකතු කරන බවට කතාවක් ගොතාගත් අපි 138 එනකම් හෝල්ට් එකට වෙලා බලන් හිටියා..

"කවුද පුතා ඔය රස්සාව පුරුදු කලේ"
අවුරුදු 50ක් විතර වුන ඇන්ටි එහෙම ඇහුවේ අපි ගැන අනුකම්පාවෙන් වෙන්න ඇති. කලින් ඒ වගේ ප්‍රශ්ණයක් බලාපොරොත්තු වෙලා ආපු නැති නිසා මගේ කටහඬ ගොළුවුනා. නුගේගොඩින් බැස්සට පස්සේ ආයි එනගමන් සින්දු කියකකොට කලින් තරම් චකිතයක් හිතේ තිබුනේ නෑ ඒක හින්දද කොහෙද එනකොට වුනේ මොනවද කියන එක මගේ මතකයේ නෑ..

"අම්මට සිරි... 350ක් එකතු වෙලා.."
අපි ගණන් බලලා ඇඳට පැනලා නින්ද යනකම් අද වුන දේ ගැන කතා කලා ඒ අතර එකම කතාව දෙතුන් පාරක් කියවුනේ නැත්තෙමත් නෙමෙයි.

"මේකෙ හිඟන්නො වගයක් ඉන්නවා, වහාම කවුද කියලා කියන්න වෙයි බැරිවෙලාවත් මට අහුවුනොත් ලේසි වෙන්නෙ නෑ"
සර් එහෙම කියනකොට මගේ බඩ දන්න ගත්තෙ බඩේ අමාරුවකට නම් වෙන්න බෑ. කොහොමත් දවල් කෑම ඉවරවුන ගමන් අලියා ඇවිත් භාෂිටයි බුට්ටටයි සර් කතා කලා කිව්වාම මම ඇඳට වැටුනෙ නින්ද ගියාමවත් බය නැතිවෙලා යයි කියලා හිතාගෙන.

"තාරක අපි අඳුරන මිනිස්සු තාරකගේ තාත්තවත් මම හොඳට අඳුරනවා. මට හංගන්න දෙයක් නෑ. කියමුකො ඊයෙ රෑ වුනදේ.. සිංදු කිව්වේ කීයට විතරද" "ඒ කිව්වේ"
බුට්ටා එහෙම කිව්වාම
"ඔයයි තව ඔයාගෙ යාළුවො තුන්දෙනෙකුයි බස් එකේ සිංදු කියනවා ආදිශිෂ්‍යයෙක් දැකලා තියෙනවා. නෑ කියන්න එපා.." අනේ සර් මම සින්දු කිව්වොත් මිනිස්සු සල්ලි දෙයිද...? බුට්ටා එහෙම කියලා තියෙන්නෙ මද සිනාවක් එක්කම... කොහොමවුනත් සතියක් විතර සර්ට මූණ නොදුන්නට, අපි පස්දෙනා තැන් තැන්වල ඉඳගෙන කුටුකුටු ගෑවට. භාෂියි බුට්ටයි දෙන්නම පැය දෙකක් විතර සර් ලඟ ඉඳලා වමාරන්නේ නැතුව ආපු හින්ද තාම ඒ වැඩේ කලේ කවුද කියලා සර් දන්නේ නෑ. එකතුවුන සල්ලිවලට වුනේ මොනවද කියලා මම අදටවත් දන්නෙ නෑ සමහරවිට ඒටික විසිකරන්න ඇති. නැත්නම් කැන්ටිමෙන් කන්න ඇති. මොනාවුනත් ඒක ජීවිතේ පුරාම මතක තියෙන්නේ ආයි ජීවිතේ පුරාවට ඒ වගේ අණ්ඩපාල වැඩක් කරන්න හම්බවෙන්නේ නැති හින්දා වෙන්න ඇති.අදටත් මට බස් එකක පොඩි එකෙක් සින්දු කියනකොට මම ඒ විඳපු දේ මතක් වෙනවා. අපි ඒ වැඩේ කලේ ආතල් එකට වුනත් ඒ පොඩි එකාට නම් ඒකෙ ආතල් එකකට වඩා වැඩි යමක් තියෙන්න ඕනි..

8.12.2009

සැඟවුන නුවර...

අරුණළු ටික ටික මැකීගෙන එනකොට, ලා හිරු එලිය මාතලේ එලිය කරන්න පටන් අරගෙන...
අපි ඩිපෝව හොයාගෙන ගියේ නාරංගමුවට යන බස් එක මගහැරෙයි කියලා බයේ...

මැදිවිය පසුකර සිටියත් කොන්දොස්තර අය්යා ජේමිස් අය්යා කියලා කියපු රියදුරු ජේමිස් අය්යා එක්ක අපිත් කුලුපග වුනා.
"දෙයියන්ගෙ පිහිටෙන් මහත්තෙලාට දෙක විතර වෙනකොට නාරංගමුවට යන්න පුළුවන් වේවි"
එහෙම කියනකොටම ඔරලෝසුව බලපු දුකා
"අම්මෝ ඒ කියන්නෙ පැය 6ක් විතරනේ එච්චර වෙලා යනවද" කියලා ඇහුවෙ පුදුමයෙන්.

පුදුම නොවෙන්න හේතුවකුත් නෑ. අපි හිතාගෙන හිටියෙ මාතලේ ඉඳන් ටික දුරක් කියලා වුනාට පැය 6ක්ම යන්න තියෙනවනෙ...

"පය ඉක්මන් කරලා නාරංගමුවෙ ඉඳන් ගියොත් බිම් කළුවර වැටෙන්න කලින් යාගන්න පුළුවන්"

ජේමිස් අය්යගෙ කතාව හරි තමා... අපි හරියටම මීමුරේට යනකොට යකාගෙ කලුවර මීමුරේ ගිලගන්න බලාගෙන හිටියා... අපි විතරක් නම් කමකුත් නෑ... ගෑණු ලමයිනුත් ඉන්න හින්ද නවාතැන් ගැටලුව නම් අපිට දැනිල තිබුනෙ...

"විශ්ව විද්‍යාලෙ ලමයි හින්දා බෑ කියන්නත් බෑ.."

ලොකු හාමුදුරුවො බණ මඩුවෙ නවාතැන් දුන්නෙ වැඩි කැමැත්තකින් නම් නෙමෙයි...
උදේ පාන්දරම කඩමණ්ඩියෙන් තේකක් බීලා, මඤ්ඤොක්ක මාලුවයි පොල්සම්බෝලෙකුයි බතුයි කාලා මීමුරේ විස්තර හොයන්න ගත්ත.
මීමුරේ පැත්තකින් හුන්නස්ගිරිය කඳු පංතියෙන්ද තව පැත්තකින් ලකේගලින්ද වටවුනු පවුල් 20ක් ජීවත් වෙන පුංචි ගම්මානයක්. ලඟම නගරය වන හුන්නස්ගිරියට මීමුරේ ඉඳන් කිලෝමීටර 5ක් විතර ඇති... බස් එකක් යන්න පුලුවන් තත්වයේ හරිහමන් පාරක් නැතිවුනාට පාරක් හදලා ජනතා අයිතියටත් පත්කලා කියලා ස්ථම්භ 2ක් නම් ගහලා තිබුනා.. ඇත්තටම බස් එකක් වත් තිබුනනම් කඩේ ආච්චි වගේ හුන්නස්ගිරිය ටවුමවත් ඇහැට දැකලා නැති හැමෝටම අඩුම ගානේ ටවුමටවත් යාගන්න තිබුනා. කඩේ අය්යා නැතිවෙන්න මීමුරේ මිනිස්සු හදිස්සියකට ඉස්පිරිතාලෙකටවත් ගිහින් හමාරයි.

වෑන් එක එල්ෆ් එකක් වුනාට මීමුරේට ඒක ජගුවර් එකකටත් වඩා වටිනවා...

ජීවත්වෙන්නට කියාපු පලාත කියලා හිතුනට මොකද ජංගම දුරකථනය පාළුවට ගිහිල්ලා... යන්තම චතුරට පිංසිද්ද වෙන්න ඇයට ඇමතුමක් ගත්තා... ඇගෙන්ම විස්තර අරගෙන චාරිකාව ඇය නැතුවම එන්න වුනානෙ..!!! වෙන දවසක අපි දෙන්න විතරක් මීමුරේ එනවා කියලා හිතාගෙන මම දුරකථනයේ ඇගේ අංකය ඔබන්න පටන් ගත්තා..

7.09.2009

මාස්ටර්


බුදුරජානන් වහන්සේ පිරිනිවන් පෑ සේක...
ක්‍රිස්තූස් වහන්සේ ස්වර්ගස්ත වූ සේක...
ලොකු හාමුදුරුවෝ අපවත් වූ සේක...
පොඩි විජේ වලකජ්ජ ගැසුවේය...
ඇමතිතුමා අභාවප්‍රාප්ත විය...
ඒත්..........
මාස්ටර් මලා...



කේමදාස මාස්ටර්ගේ ආදාහනය දවසේ බෙදාහරින ලද පත්‍රිකාවක තිබුන පොඩි වදන් වැලක්...
අදහස පැහැදිලි වුනත් වචන ටික හරියටම ඒවද කියලා විශ්වාසයක් නෑ...
සන්නස්ගලයන්ගේ මම දැකපු අර්ථවත් ඇමුණුමක්...
මාස්ටර්ට ලැබුනු දේවල්...
මාස්ටර් කොයිවගේ චරිතයක්ද කියලා මේ වචන ටික කියෙව්වාම හොඳටම දැනෙනවා...
ස්තුතියි සන්නස්ගලයිනි...

6.03.2009

"අනේ මන්දා බං මේ ගෑණිව කොහොම තේරුම් ගන්නද කියලා"
ඉන්දිකයා එකපාර බංකුවේ හෙවනට වැවිලා තිබුනු කොට්ටම්බා ගහේ ගෙඩි හොයන්න පටන් ගත්තේ සමහරවිට උගේ කඳුලු මට පෙනෙයි කියලා බයේ වෙන්නත් පුළුවන්...
"ගෑණුන්ව තේරුම් ගන්න යන එක මහ පොල් බූරු වැඩක්. ගෑණු කියන්නේ හෙන විපරීත ජාතියක් බං.. දෙයියො ගෑණිව මවලා තියෙන්නෙ ගංජා ගහලා. ඒත් මට වෙලාවකට හිතෙනවා ඔය දෙයියො කියන්නේ ගෑණියෙක්වත්දෝ කියලා බං."
ඉන්දිකයා තාමත් කොට්ටම්බා ගෙඩි සොයයි, උගේ හිත හැදීමට මම යමක් කිව යුතුව ඇත.
"මේ අහපන් දැන් ඒකිට උඹව එපා නම් නිකං පදිරි වෙන්න මොකට යනවාද? මේ ලෝකෙ ගෑණු නෑ කියලා හිතුවද?"
මම මූදේ ඉන්නෙ එක මාළුවද යන්න නොපැවසුවේ දැනටමත් හත් අටදෙනෙක් ඌට ඔය කතාව කියා තිබීමට ඉඩ තිබූ නිසාය...
"හැම එකාම කියන කතාව උඹත් කියනවා කියලා හිතුවා නම් මම උඹට කෝල් කරලා ගෙන්නගන්නෙ නෑ.. සිගරට් එකක් බොමුද?"

ඉන්දික ඇතුලට ගොස් සිගරට් ගෙනෙනතුරු මම කල්පනා කලේ එය ගැනය.. තුන් අවුරුදු ප්‍රේමයක්
"මුලින් ලව් කරලා ට්‍රේනින් එක කාලයේ එක පාර නවත්තලා ගෑනි ආයි කැම්පස් ආවම මුගේ කරේ එල්ලුනා.. අන්න ගෑනු.."
කට වාචාල කමට ධම්මිකයා එහෙම කිව්වත් කතාව වැරදි නැතැයි මටත් සිතුනි..
ඒත් ඉතිං එපානම් බලෙන් ඉන්නෙ මොකටද? අපරාදේ ලස්සන කෙල්ල... මට ඇගේ රුව සිහිවිය..
"මේ දවස්වල සිගරටුත් වැඩිපුර පෙවෙනවා බං"
සිගරට් එකේ කෙලවරින් පිටවුන දුම සහ ඉන්දිකයාගේ මුවින් පිටවන දුම් එකට කලවම් වේ. ඉන්දිකයා සිගරට් බොන්නේ ලඟදී සිගරට් බොන්න පුරුදු වුන එකෙක් වගේ යැයි මට සිතුනි.
"මේකයි මචං සිගරට් එකෙනුත් ගල් බෝතලෙනුත් ලැබෙන දේවල් තියෙනවා නොලැබෙන දේවල් තියෙනවා බොන එක බොන විදිහට බීපන් ප්‍රශ්න විසඳන්න කියලා කන පැලෙන්න බීලා වෙරි හිඳිලා බලනකොට ප්‍රශ්නෙ එතන එහෙම්මමයි"
ඉන්දිකයා කොට්ටම්බා ගෙඩියක් සොයාගෙන ඇත. ඌ එදෙසට දුම් පිටකරයි.
"ඒකිට හොඳ ජොබකුත් සෙට් බලපන් මෙහෙම බලුවැඩ කරන එවුන්ටත් හරියනවානේ"
උගේ හඬ හැඟුම්බරය. දහස් ගානක් වචන ගොනුකලත් ඌට හිතෙන දේ තීරණය කිරීමට මට නොහැක
"මිනිහෙක්ගෙ කලික්‍රියාවෙන් ඌට හරියනවාද වරදිනවාද කියලා කියන එක මහා බොරු වැඩක්. ලෝක ධර්මය කියන්නේ මිනිස්සු හිත හදාගන්න හදාගත්තු කතාවක්. එහෙම වෙයි කියලා බලාපොරොත්තු වෙන්නත් එපා. මොනා වුනත් උඹ ඒකිට අද වෙනකනුත් ලව්නෙ බං. ඒකි කරපු වැඩේ උඹට අනුව අසාධාරන වෙන්න ඇති. ඒකිගේ පැත්තෙන් මොන අවුල් තියෙනවාද කියලා අපි දන්නෙ නෑනේ, දෙන්නෙක් තේරුම් ගන්නවා කියන එක විකාරයක් අපි කවදාවත් අනිකාගේ ඇහෙන් අනිකා දිහා බලන්නේ නෑ එහෙම බලන්නත් බෑ... අපි අපිට පේන විදිහට අනිකාගේ ප්‍රශ්නෙ දිහාත් බලනවා. සමහර වෙලාවට ඒක අනිකා හිතන එකට සමාන වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි ඒ එක අවස්ථාවක් විතරයි කියන එක මතක තියාගනින්.. "
ප්‍රථම වතාවට ඉන්දිකයා තිරස්ව බලාගෙන සිටියේය. ඌ බලා සිටියේ ගේට්ටුව දෙසය... සිගරට්ටුව ඇත්තේ මහරගමට ආසන්නයේය...
"ඒකිට මාව මදිවුනා බං! ඒකිට ඕනි පොරක් මම කැම්පස් එක ඇතුලේ පොරක් වුනාට එලියෙදි මදුරුවෙක්ටත් අන්තයිනෙ බං ඒකි එලියට ගියාම පොරක්ව හොයාගත්තා"
ඌ සිගරට්ටුවේ අවසාන දුම් උගුර ඇද පිල්ටරය බේඳුරු පඳුර ඇතුලට විසිකලේය. මගේ එක තව ඉතුරුය. මම එකවිට උගුරු දෙකක් ඇද්දේ එය ඉක්මනින් ඉවරයක් දැකීමට අවශ්‍ය වූ නිසාය..
"ආදරේ කියන්නේ කලාවක්. අපිට ප්ලේටෝ කියපු අනික් ලිංගිකයා හොයාගෙන යන්න වෙලාවක් නැති හින්දා අපිට හම්බුවෙන එකාගෙන් සෑහීමට පත්වෙන්න වෙනවා. එතකොට දෙන්නා ගැලපෙන්නෙ නෑ. කවුරුහරි එහෙම නෑ කියලා කියනවානම් ඌ අර මිනිස්සු මට අත්පුඩි ගහනවා කියපු මදුරුවා වගේ එකෙක්. ඒ එන නොගැලපීමට වෙනස්කමට අපි ආදරය කරනවා නම් අන්න ඒක තමා බං කලාව"
මම සිගරට් එක තාප්පේ අයිනට විසිකර නැගිට්ටෙමි.. සංවාදය සිගරට්ටුවේ දිගකට සීමා විය. පසුව මම ප්ලේන්ටියක් බී බෝඩිමට ගියෙමි. ඊටපසු මට ඉන්දිකයාව හමුවුනේ නැත. මට ඌව හමුවීමටද උවමනාවක්ද වූයේ නැත.

5.25.2009

මර්දනය

ඇනෝනිමස් උවද වැදගත් දෙයක් කියනවා නම් මා එය හිස නමා පිළිගනිමි. ඇනෝනිමස් කමෙන්ට් දැමීම "දියත් කුලේ අපි" හි ක්‍රියාත්මක කර ඇතිවාක් මෙන්ම comment moderate කිරීමක්ද මම සිදු නොකරමි. මෙසේ අතිශය පහත් අන්දමින් විවිධ වූ බ්ලොග්කරුවන්ගේ(උන්මන්තක, මලී, මකබාස් ) නම් විකුණමින් ඔවුන්ගේ අනන්‍යතාවය විනාස කිරීම තවත් බ්ලොග්කරුවෙකු ලෙස මම හෙළා දකිමි. මින් පසුව වැටෙන එවැන් කමෙන්ට් මගේ නම විකුණමින් වුවද වැටීමට ඉඩ ඇත. කිසිවෙකු සටහනක ලියන්නේ ඔහුට/ඇයට අවශ්‍ය දේය තමා එයට කැමති නැත්නම් කරුණාකර එය බැලීමෙන් වලකින්න. මා අදාල පුද්ගලයාගෙන් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටින්නේ මෙසේ බ්ලොග්කරුවන් මර්දනය කිරීමෙන් වලකින ලෙසය. සාක්ෂි අවශ්‍ය නම් මගේ කලින් සටහන හෝ මලීගේ සටහන බැලිය හැක.

5.20.2009

දේශද්‍රෝහියා...


මගේ ගෙදර ගේට්ටුවේ ජාතික කොඩියක් නැත...
එම නිසා මම දේශද්‍රෝහියෙකි..
මගේ ගෙදර මිදුලේ රතිඤ්ඤා පිපිරුනේ නැත...
එම නිසා මම දේශද්‍රෝහියෙකි...
දේශප්‍රේමීන්ගේ පෙළපාලියට මා සහභාගී වූයේ නැත...
එම නිසා මම දේශද්‍රෝහියෙකි..
ප්‍රභාකරන්ගේ මල කිරිබත මට කෑමට නොහැක..
එම නිසා මම දේශද්‍රෝහියෙකි...
බාගයක් ගසා දේශාභිමානී ගීත කීමට මට බැරිවිය...
එම නිසා මම දේශද්‍රෝහියෙකි...

පිටස්තරයා නිවැරදිය
මේ ගොං පාට් හමුවේ
හෙට ප්‍රභාකරන් නැවත උපදිනු ඇත
සිදුවිය යුත්තේ මෙයද?
මා දේශද්‍රෝහියෙකි..

4.22.2009

රාමුව....


මගේ ගෙදර සාලයක් ඇත...
එහි පිංතූර එල්ලන බිත්තියක් ඇත...
තාත්තාගේ පිංතූරයක් එහි එල්වා ඇත...
නමුත්....
එය රාමුවකින් වටවී ඇත...
එහි සීයාගේ පින්තූරයක් එල්වා ඇත...
එයද රාමුවකින් වටවී ඇත...
එහි එල්වා ඇති මවගේ පිංතූරයද
රාමුවකින් වටවී ඇත...
එහි මගේ පින්තූරයද එල්වා ඇත...
එය රාමුවකින් වටවිය යුතුව නැත...
නමුත්....
එය වටාද රාමුවක් ඇත..

3.26.2009

දුර සිටින පෙම්වතා..


යතුර තිබේනම් ....  
හරින්නම් දොර...  
ලොවෙත් නැති... 
පැත්තක හිරවෙච්ච.... 
ඒක පාර්ශික ආදරය... 
තාමත්...  
නුඹ කූඩුවේ හිරවෙලා...  
අනේ කූඩුව ඇරපන්... 
ඇහුවොතින්..... 
මටත් කොටාවි... 
මට මොකද.... 
ඒත් උඹ... 
අඬ අඬ කූඩුවක...
ඇරගෙන වරෙන්...  
තටු ගැලවුනත්... 
ඉගිල්ලෙන්න බැරිවුනත්.. 
යතුර තිබේනම් ....  
මට මොකද... 
 නුඹ කවදත්....  
මගේ කිරිල්ලී....

3.19.2009

සාපේක්ෂව වෙනස්ද....



සියල්ල නිරුවත් සමාජයක
ඇඳුම් ඇඳ සිටීමටද.....
සියල්ල ඇඳුම් ඇඳ සිටින සමාජයක
නිරුවතින් සිටීමටද...
හැකිනම් ...
නුඹ සාපේක්ෂව වෙනස්ය ....

සියලු දෙනා අඬන විට
සිනාසීමටද...
සියලුදෙනා සිනාසෙනවිට
ඇඬීමටද.....
හැකිනම්
නුඹ සාපේක්ෂව වෙනස්ය...

ගොම ගොඩක් තුල
කිරි කඳුලක් වීමටද...
කිරි කළයක් තුල
ගොම බිඳක් වීමටද....
හැකිනම්....
නුඹ සාපේක්ෂව වෙනස්ය...

වෙනස්වීමට් ඕනෑ නම්...
තෝරනු ..
නුඹට හොඳ විදිහක්....

2.20.2009

පූර්ණය

අතේ එල්ලිලා දකුණු අත දික් වෙලා...
කියවලා කියවලා කණ් දෙකත් ගොඩ වෙලා...
ගුටිකාලම මගේ පිට කොන්ද ඉදිමිලා...
ඒ මොනා වුනත්...
කුළුඳුල් පෙමට අදට අවුරුද්දයි..

මට නුඹ ආස දේ දෙන්න බැරි වෙන්න ඇති......
මට නුඹව හැම වෙලේම හිනස්සවන්න බැරිවෙන්න ඇති....
මම නිසා නුඹේ ඇස් දෙකට කඳුලු උනන්න ඇති...
ඒත් උඹ තාම මගේ ලඟ...
හිටපන්...
මොනා නැතත් මම උඹට ආදරෙයිනෙ....
මගේ ආදරේ සුන්දරයි..
නුඹ නිසා....

2.06.2009

අතේ මාට්ටු..

මට මතක හැටියට හරියටම වෙලාව රෑ 12 පහුවුනා විතරයි.... මුලු නේවසිකාගාරයම නිහඬයි... ඒ වුනාට තැන තැන කසු කුසුවක් සාවදානව අහගෙන හිටියොත් හොඳට අහෙන්න ඉඩක් නැතුවමත් නෙමෙයි... 21 කල්ලිය ඒ කියන්නේ 11,10 වසරවල පයිලට්ලා ටික තවත් මෙහෙයුමකට සූදානම් වෙන්නේ ඔන්න ඔය අතරේ..
කසු කුසුව අහෙන්නෙත් ඒ නිසාම වෙන්න ඇති...
මූලික පරීක්ෂණ මාලාව යටතේ සික්කන්ගේ කාමරය දෙසට ඇහැ ගහගෙන ඉන්න දෙන්නෙක් යවනවා වගේම පාලකතුමාගේ ගෙදර ලඟටත් බැල්මට්ලා 2 යවන්නේ බයටම නෙමෙයි.... අරක්ෂාවටත් එක්ක...
බැලමට්ලාගෙ අනුමැතිය යටතේ අපි මහා රාජකාරියට පිටත් වුනා...
එදා ලස්සනට හඳ පායලා තිබුනා. පසලොස්වකට දවස් හතරක් නිසා වෙන්න ඇති... හිතුවට වඩා හඳ එලිය... ඒ හින්දාද කොහෙද හැමෝගෙම හිතේ පොඩි බයක් මෝදුවෙමින් තිබුනා... ඒත් ඉතින් අපේ අඩවියේ අවාම අපහු යන සිරිතක් නෑනෙ... ඉතින් කොහොමහරි වැඩේට බැස්සා.... හරියටම කුරුම්බා ගෙඩි 15 විතර කඩන්න ඇති...
එකපාරට
"කවුරුත් හෙල්ලෙන්න එපා...." අපි දුවන්න බැලුවත් හතර වටෙන්ම අපිව වටකරලා...
"මචං වලහා කොහොමද මෙතනට ආවෙ"
එහා පැත්තේ හිටපු ගුරා මගේ කනට කෙඳිරුවේ ජීවිතේ එපාවෙලා වගේ...
"මුරට දාපු මිනිස්සු දෙන්න නිදිකිරකිර ඉඳලා මට අහුවුනා"...
"දැන් කුරුම්බා ටික කපාගෙන බීලා කෝම්බ ටිකත් අරගෙන යමු..."
අප්පා.... බිව්වට බිව්වෙ නෑ වගේ.. එහෙම කුරුම්බා බීමක්... බයේ හරියට පෙවුනෙත් නෑ වගේ... කොහොමහරි ඊලඟ පැය බගෙ ඉවරවෙනකොට අපි කුරුම්බා කෝම්බ ටික පැත්තක ගොඩ ගහලා සර් ඉස්සරහ...
" හෙට ඉන්ටර්වල් එක දුන්න ගමන් හැමෝම මෙතනට එන්න ඕනි..."
"දැන් යනවලා .."
.....................................................................................................................................................................
මම ගුරත් එක්ක එනකොට හැමෝම වගේ ඇවිල්ල හිටියා.බකලයි ඌරයි ආවේ අපි එනවත් එක්කම වගේ...
"හැමෝම කුරුම්බ කෝම්බ එක ගානෙ ඔලුවෙ තියාගෙන යන්න ලැස්ති වෙනව"
නේවාසිකාගාර ගේට්ටුව ඉස්සරහින් ගමන පටන් ගත්ත අපි පාර අයිනේ පේලියට ගියේ විලිලැජ්ජවෙන් ඇඹරී ඇඹරී... කැම්පස් එකේ අක්කලා බල බල හිනාවෙනවා... යන අතරේ හැමෝම ආපහු කුරුම්බා නම් කඩන්න හීනෙකින් වත් හිතුවේ නැතිවුනත්... දඬුවම ඉවරවුනාම කට්ටිය කතාවුනේ මාට්ටු නොවී කුරුම්බා කඩන හැටි ගැන....
එදා එ දුන්න දඬුවම මට තාම මතක් වෙන්නේ පොඩි හිනාවක් වගේම කඳුලකුත් ඇස් දෙකට එකතු කරමින්.. අපිට ඒ දවස්වල හැමදාම ඉන්න තිබුනානම්...
පිස්සු..

2.02.2009

මකබාස්...



සුදු වෑන් දුටුවිට බල්ලන් බුරන්නේ එම වෑන් වල පෙර වැරදි බල්ලා විසින් අත්දැකපු නිසාය...
මකබාස්ලාට අපෙන් වැරදි සිදුවී ඇත..
මකබාස්ලාගේ පොරත්වය බිදදැමීමය...
මකබාස්ලා නිසා මකබාස්ගේ නියොජනයයද හැල්ලුවී යන්නේ මකබාස් වන්න්වුන්ගේ බොරු දියාරු ගොන් පාට් නිසා විය යුතුය...
යුත්ත නොවිය යුත්ත අපිද දනී...
එහෙත් මෝඩ තකතීරු කමට කලයුත්තක් නොමැත..
මකබාස් තකතීරුවෙකු වන්නේ අනුන්ගේ සටහනේ අකුරු නොගැලපීම් පෙන්නාදීමෙන් ඔහුට හිනා වෙන නිසා පමණක්ම නොවේ...
ඔහුගේ සටහනේද වැරදි ඇත එවා පෙන්නා දී නිකම් මකබාසයෙකු වීමට මට උවමනාවක් නැත... මෙවැනි මකාබාසයින්ට මුලින් රසවින්දනය උගන්වා පසුව බ්ලොග් ලිවීම වෙනම උගැන්විය යුතුය..
සටහනක් කියවනුයේ එහි ඇති රසවින්දනය හා එහි ඇති අදාලතාවය මතය...
සිරසේ වැඩ කරනුයේ මකබාසයා විනා අප නොවේ..
මොඩයන්හට පහදා දීමෙන් ඔහු යහමගට ගැනීම වැඩකට නැතිය... එම වැඩය මා නොකරනුයේ මකබාස්ව මකා හැදීමේ උවමනාවක් මට නැති බැවිනි..
වීදුරු ගෙවල්වල සිට අනුන්හට ගල් ගසන්නා මෝඩයෙක් වන්නා සේම තමා නිරුවතින් සිට ඇඳුම් ඇඳ සිටින්නන්ටද හිනා වෙන්නා මෝඩයෙකි...
මෙසේ මකබාස්ලා තවත් සිටිය හැක.. ඔවුන්ට මම මින්මතු කිසිවක් නොලියනු ඇත...මේ සටහනත් සමග මගේ සටහන් ටිකත් මකබාස්ගෙන් මහත් පැසසුම් ලබනු ඇත..කනගාටුව මෙවන් මකබාසයින් නිසා මගේ බ්ලොග් එකද විනාස වී යාමය.. එහෙත් මෙය ලිවිය යුතුව ඇත.
මකබාස් එහෙනම් නුඹට මගෙ අනුකම්පාව.

සපිරිස්ති...

1.29.2009

බම්බුව....



හිතුමතේ වැඩ...... තාම තරුණයොනේ...........
දෙදුන්නක් කෑලි කෑලි වලට කපලා බෙදාගෙන කන්න....
පාරේ ඇවිදගෙන යන ගමන් ඈතට ගලක් ගහන්න...
සරමක් ඇඳගෙන තරුපහකට යන්න...
සරමෙ වකුටුවෙලා බංකුවක නිදාගන්න...
අපිට බෑලු.............
අපි හිරවෙලා අපිට එලියට එන්න බෑ...
ගොඩ ඒමක් නෑ....
අසම්මතයේ සම්මතවල ජීවත් වෙන්න හිතන්නවත් බෑ....
අපිට මොනා වෙලාද....?
හිතුනොත් මම චතුර්මානයේ කුරුටුබලියක් ඇඳලා දානවා...
බම්බුව.....

1.20.2009

එපාවීම...



දඟලන හිත් කෑල්ල...
පොතේ ඇස් දෙක...
මේසෙ උඩ කොල ගොඩ..
Repeat වෙනවට බයේ
ගෙදරට ඕනිවට...
මොන මල මගුලක්ද...
මේ විභාගය....

1.12.2009

හැඟුමන්....

5ක් එකතු වුනා තව හතර දෙනෙක් එකතු කරගෙන...
රංගික අයියගෙ සිංදුවකට හැදුවා රූප පෙලක්...
ඔන්න අපේ Multimedia Project එක

1.09.2009

මම නැමී ඇත.....


නැගණිය...
එක බඩවැල කඩාගෙන ආපු..
ඇය වෙනුවෙන් මම නැමී ඇත...
අම්මා තාත්තා....
තාමත් මට වියදම් කරන....
ඔවුන්ට මම නැමී ඇත
‍යහළුවන්...
දුකට සැපට සිටින..
උන්ට මම නැමී ඇත
පෙම්වතිය...
තාමත් මට ආදරය කරන
ආදරය නිසා මම නැමී ඇත...
ඉතින්....
කොහෙද කෙලින් මිනිස්සු...